Prace interwencyjne polegają na zatrudnieniu bezrobotnego przez pracodawcę, który podpisuje umowę ze starostą. Zatrudnienie ma na celu wsparcie osób będących
w szczególnej sytuacji na rynku pracy.
Prace interwencyjne organizowane są na wniosek pracodawcy. Jeżeli wniosek zostanie przyjęty do realizacji, powiatowy urząd pracy zawiera z pracodawcą umowę
o organizację prac interwencyjnych.
Na podstawie umowy powiatowy urząd pracy zwraca pracodawcy, który zatrudnił skierowanych bezrobotnych w ramach prac interwencyjnych część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody i składki na ubezpieczenia społeczne
w wysokości uzgodnionej w umowie. Kwota refundowanego wynagrodzenia nie może przekroczyć kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Refundacja następuje w okresach miesięcznych na warunkach uzgodnionych w umowie.
Prace interwencyjne nie mogą być organizowane gdy pracodawca:
• znajduje się w stanie upadłości lub likwidacji,
• pozostaje w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu art. 1, pkt. 7 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu oraz Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania
i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw,
• ma zadłużenie w Urzędzie Skarbowym lub Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych.
Do prac interwencyjnych mogą być kierowane następujące osoby bezrobotne:
• długotrwale bezrobotni albo po zakończeniu realizacji kontraktu socjalnego albo kobiety, które nie podjęły zatrudnienia po urodzeniu dziecka,
• bezrobotni powyżej 50 roku życia ,
• bezrobotni bez kwalifikacji zawodowych, bez doświadczenia zawodowego lub bez wykształcenia średniego,
• bezrobotni samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko do 18 roku życia,
• bezrobotni, którzy po odbyciu kary pozbawienia wolności nie podjęli zatrudnienia,
• bezrobotni niepełnosprawni.
